บนภูเขาสูงที่มีหมอกลอยอยู่เสมอ มีป่าไผ่สีเขียวกว้างใหญ่ ต้นไผ่ยืนเรียงกันสูงลิ่ว ลำต้นเรียวยาว ใบไผ่ไหวเบา ๆ เวลาลมพัดผ่าน
ในป่าไผ่นั้น มีแพนด้าน้อยตัวหนึ่งชื่อเปา เปามีขนสีขาวนุ่มเหมือนสำลี หูกลม ๆ สีดำ ขาสีดำ และรอบตาก็มีวงสีดำ เหมือนใส่แว่นตาอันโต
ทั้งวัน เปากลิ้งเล่นบนพื้นหญ้า ตีลังกาหนึ่งที สองที แล้วก็ปีนต้นไม้เตี้ย ๆ ขึ้นไปนั่งห้อยขา ดูผีเสื้อสีเหลืองบินผ่านไปมา บางทีก็ลื่นไถลลงมาบนกองใบไม้นุ่ม ๆ แล้วหัวเราะคิก ๆ
พอเหนื่อย เปาก็ไต่ลงมานั่งกินใบไผ่ เปาชอบใบไผ่ที่สุดในโลก ใบไผ่อ่อน ๆ สีเขียวสด กรอบ ๆ หวาน ๆ เคี้ยวแล้วมีเสียงดังเบา ๆ กร้วม กร้วม
แม่แพนด้านั่งอยู่ใกล้ ๆ ตัวใหญ่ อุ่น และนุ่มมาก แม่ยิ้มให้เปา แล้วบอกว่า ใกล้ค่ำแล้วนะลูก กินอีกนิดแล้วพักกันนะ
แสงแดดยามเย็นค่อย ๆ จางลง หมอกสีขาวเริ่มลอยลงมาจากยอดเขา ช้า ๆ เบา ๆ เหมือนผ้าห่มผืนใหญ่ที่ค่อย ๆ คลี่ลงมาคลุมป่า ยอดไผ่ค่อย ๆ หายเข้าไปในหมอกทีละต้น
เปาหยิบกิ่งไผ่กิ่งสุดท้ายขึ้นมา บนกิ่งนั้นเหลือใบไผ่อยู่ใบเดียว ใบเล็ก ๆ สีเขียวอ่อน ใบสุดท้ายของวันนี้
เปาค่อย ๆ เด็ดใบไผ่ใบนั้น แล้วเคี้ยวช้า ๆ ช้ากว่าทุกใบที่ผ่านมา กร้วม แล้วก็หยุด กร้วม แล้วก็หยุด
อร่อยจัง เปาคิด แล้วกลืนลงไปช้า ๆ พุงกลม ๆ ของเปาอิ่มและอุ่น เปาเลียอุ้งมือเบา ๆ แล้วนั่งนิ่ง ๆ ฟังเสียงป่า
ในป่าไผ่ค่อย ๆ เงียบลง นกตัวเล็ก ๆ บินกลับรัง ผีเสื้อสีเหลืองไปเกาะนอนใต้ใบไม้ เหลือแค่เสียงลมพัดผ่านใบไผ่ ซู่ ซ่า ซู่ ซ่า
เสียงใบไผ่ฟังแล้วเหมือนมีใครกระซิบ ชู่ว ชู่ว ชู่ว เหมือนป่าทั้งป่ากำลังบอกว่า ได้เวลาพักแล้วนะ
เปาเดินต้วมเตี้ยมไปหาแม่ แล้วนอนลงบนกองใบไม้แห้งนุ่ม ๆ ข้างตัวแม่ แม่โอบเปาไว้ด้วยแขนอุ่น ๆ แล้วลูบหัวเปาช้า ๆ ทีละครั้ง
หมอกขาว ๆ ลอยมาคลุมรอบตัว เย็นสบาย แต่ขนนุ่ม ๆ ของเปาก็อุ่น และอ้อมกอดของแม่ก็อุ่นที่สุด
เปามองต้นไผ่ที่ยืนเรียงกันอยู่ในหมอก ราตรีสวัสดิ์จ้ะ ต้นไผ่ เปากระซิบ ต้นไผ่โยกตัวเบา ๆ เหมือนพยักหน้าตอบ
ราตรีสวัสดิ์จ้ะ ผีเสื้อ ราตรีสวัสดิ์จ้ะ นกน้อย ราตรีสวัสดิ์จ้ะ หมอกขาว
ดวงจันทร์โผล่ออกมาจากหลังภูเขา ส่องแสงสีเงินจาง ๆ ผ่านหมอก ป่าไผ่ทั้งป่ากลายเป็นสีเงินนุ่ม ๆ สงบและปลอดภัย
เปาหายใจเข้าช้า ๆ พุงกลม ๆ พองขึ้น แล้วหายใจออกยาว ๆ พุงก็ค่อย ๆ ยุบลง หายใจเข้า ช้า ๆ หายใจออก ช้า ๆ ลองหายใจไปพร้อมกับเปานะจ๊ะ
ลมพัดเบาลง เบาลง ใบไผ่กระซิบเบาลงอีก ชู่ว ชู่ว
ตาของเปาค่อย ๆ ปรือ วงดำ ๆ รอบตาดูง่วงกว่าเดิมอีก ตาค่อย ๆ ปิด
อุ่น ๆ นุ่ม ๆ เงียบ ๆ แล้วแพนด้าน้อยเปาก็หลับไป หลับสบาย ในอ้อมกอดของแม่ กลางป่าไผ่ที่มีหมอกห่มไว้
ป่าไผ่กำลังกระซิบเบา ๆ ให้หนูด้วยนะจ๊ะ ชู่ว ชู่ว ราตรีสวัสดิ์นะ หลับฝันดี