บนเนินเขาเตี้ย ๆ มีทุ่งดอกไม้สีเหลืองกว้าง ๆ ทุ่งหนึ่ง ที่นั่นมีกระต่ายน้อยตัวหนึ่งชื่อปุยฝ้าย ปุยฝ้ายมีขนสีขาวนุ่มเหมือนปุยเมฆ มีหูยาว ๆ สองข้าง และหางกลม ๆ เล็กนิดเดียว
วันนี้ปุยฝ้ายมาเที่ยวทุ่งดอกไม้ทั้งวัน กระโดดดึ๋ง ๆ ไปมา ดมดอกไม้ทีละดอก แล้วก็แทะใบโคลเวอร์จนอิ่ม
พอแดดอ่อนลง ปุยฝ้ายก็นึกขึ้นได้ว่า ถึงเวลากลับบ้านแล้ว บ้านของปุยฝ้ายเป็นโพรงอุ่น ๆ อยู่อีกฟากหนึ่งของป่าไผ่
ปุยฝ้ายเดินมาถึงปากทางป่าไผ่ ต้นไผ่สูง ๆ ยืนเรียงกันเงียบ ๆ ใบไผ่ไหวเบา ๆ ซู่ ซู่ ท้องฟ้าเริ่มเป็นสีน้ำเงินเข้ม
ทางเดินในป่าไผ่ดูสลัว ๆ ปุยฝ้ายยืนนิ่ง ยกหูขึ้นฟัง แล้วคิดในใจว่า ถ้ามีแสงนิดหน่อยก็คงดีนะ จะได้เห็นทางกลับบ้าน
แล้วก็มีแสงดวงเล็ก ๆ ดวงหนึ่ง ลอยออกมาจากพุ่มไม้ แสงสีเหลืองอ่อน ๆ กะพริบช้า ๆ เปิด แล้วก็ปิด เปิด แล้วก็ปิด
เป็นหิ่งห้อยตัวน้อยนั่นเอง สวัสดีจ้ะ กระต่ายน้อย หิ่งห้อยทักเสียงเบา ๆ จะกลับบ้านใช่ไหม เดี๋ยวพวกเราส่องทางให้นะ
แล้วหิ่งห้อยตัวที่สองก็ลอยออกมา ตัวที่สาม ตัวที่สี่ ตัวที่ห้า ทีละตัว ทีละตัว จนเต็มไปหมด เหมือนโคมไฟดวงเล็ก ๆ ลอยอยู่ในอากาศ
หิ่งห้อยเรียงตัวกันเป็นทางยาว ทอดไปข้างหน้า ผ่านต้นไผ่ทีละต้น เป็นทางเดินแสงนุ่ม ๆ สำหรับปุยฝ้ายคนเดียว
ปุยฝ้ายค่อย ๆ ก้าวเดิน ก้าวที่หนึ่ง ก้าวที่สอง ก้าวที่สาม ใบไผ่แห้งใต้เท้าดังกรอบแกรบเบา ๆ
ใต้ต้นไผ่ต้นแรก มีนกฮูกตัวกลม ๆ นั่งหลับตาครึ่งหนึ่งอยู่ ราตรีสวัสดิ์จ้ะ คุณนกฮูก ปุยฝ้ายกระซิบ นกฮูกพยักหน้าช้า ๆ
ข้างลำธารเล็ก ๆ มีเต่าตัวหนึ่งค่อย ๆ หดหัวเข้ากระดอง ราตรีสวัสดิ์จ้ะ คุณเต่า เต่ายิ้มแล้วก็หลับไป
เสียงลำธารไหลเบา ๆ จุ๋ม จุ๋ม ลมเย็น ๆ พัดผ่านใบไผ่ หิ่งห้อยกะพริบช้า ๆ เปิด แล้วก็ปิด เหมือนกำลังหายใจ
ปุยฝ้ายลองหายใจตามแสงหิ่งห้อย แสงสว่าง หายใจเข้าช้า ๆ แสงดับ หายใจออกยาว ๆ หายใจเข้า แล้วก็หายใจออก ลองทำไปพร้อมกันนะจ๊ะ
ปุยฝ้ายเดินช้าลง ช้าลงอีก ขาเล็ก ๆ เริ่มเมื่อย ตาเริ่มปรือ แต่ทางแสงหิ่งห้อยก็ยังอยู่ตรงนั้น อุ่น ๆ นุ่ม ๆ ไม่ไปไหน
แล้วป่าไผ่ก็สิ้นสุดลง ตรงหน้ามีเนินดินเล็ก ๆ กับประตูโพรงกลม ๆ ข้างในมีแสงเทียนสีส้มนวล ๆ นั่นคือบ้านของปุยฝ้าย
แม่กระต่ายยืนรออยู่หน้าโพรง กอดปุยฝ้ายไว้แน่น ๆ อุ่น ๆ กลับมาแล้วนะลูก แม่กระซิบ
ปุยฝ้ายหันกลับไปมองหิ่งห้อย ขอบคุณจ้ะ หิ่งห้อย ราตรีสวัสดิ์จ้ะ หิ่งห้อยกะพริบตอบช้า ๆ หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง
ในโพรงมีที่นอนทำจากหญ้าแห้งนุ่ม ๆ ปุยฝ้ายขดตัวลง หูยาว ๆ พับลงมาคลุมตา หางกลม ๆ ซุกอยู่ข้างตัว
ข้างนอก หิ่งห้อยยังกะพริบอยู่เบา ๆ เปิด แล้วก็ปิด ช้า ๆ ช้า ๆ ใบไผ่กระซิบ ซู่ ซู่
อุ่น ๆ นุ่ม ๆ ปลอดภัย แล้วกระต่ายน้อยปุยฝ้ายก็หลับไป หลับสบายอยู่ในบ้านของตัวเอง
หลับตาลงนะจ๊ะ แล้วนึกถึงแสงหิ่งห้อยดวงเล็ก ๆ ที่ส่องทางให้หนูเหมือนกัน ราตรีสวัสดิ์นะ หลับฝันดี